|
Cumartesi, 16 Aralık 2006 |
Okunma; 446
 Sivas evliyâsından “Şemseddin Sivâsî” hazretleri, bir sohbetinde;
- Kardeşlerim, İslâmiyette “Îman”ın esas olması, “Ameller”in, yâni ibâdetlerin önemini azaltmaz, buyurdu.
Ve ekledi:
- Çünkü amellerin yapılmasına sebep, îmandır. Sebebin kuvvetli olması, netîceyi emniyet altına alır.
- Nasıl yâni? dediler.
- Yâni îmanı kuvvetli olan, amellere daha çok önem verir.
Müslümanın, her amele, her vazîfeye ayrı ayrı îman etmesi lâzım olduğu için, günah işleyeceği zaman, îmanının sarsılacağını, hattâ gideceğini düşünerek titrer.
- Günah işleyenin îmanı gider mi ki efendim?
- Ehemmiyet vermezse, gidebilir.
- Nasıl yâni?
- Mesela bir Müslüman, herhangi bir günahı işlemediği halde bile, o günaha önem vermese, mesela; “Ne olurmuş canım?” veya “Bundan ne çıkar?” derse, îmanı gider.
Küfre girmek kolaydır
Bir başka sohbetinde de;
- Kardeşlerim, îmana gelmek kolay olduğu gibi “Îmanını kaybetmek” de çok kolaydır, buyurdu.
- Bir misal verseniz, dediler.
- Mesela bir Müslüman, dînimizin emir ve yasaklarından birine bile uymak istemezse, yâni beğenmez, vazîfe olduğuna önem vermez, hafîf görürse, îmanını kaybeder.
- Efendim bâzıları; (Namaz kılmıyorsam, açık geziyorsam ne çıkar? Sen kalbe bak. Kalbim temiz ya...) gibi şeyler söylüyorlar.
- Evet. Bâzıları da; (Öce ekmek parası, sonra namaz) diyorlar. Bu sözler, emir ve yasakların bir kısmını beğenip, bir kısmını beğenmemektir ki, çok tehlikelidir.
Ve ilave etti:
- Emre uymamak başkadır. Uymak istememek başkadır. Bu ikisini karıştırmayalım!
- Nasıl yâni hocam?
- Emre uymamak, îmana zarar vermez. Emre uymak istememekse, o emri beğenmemek, kabul etmemek, önemsememek, hatta hafife almaktır ki, îmanı götürür. |
Giriş
Sayfam Yap
Sık
Kullanılanlara Ekle
